Suriname

Suriname, officieel de Republiek Suriname, is een republiek aan de noordoostkust van Zuid-Amerika. Suriname is een dunbevolkt land waarvan een groot deel bedekt is met tropisch regenwoud. Het land heeft drie buren, waar telkens een andere taal wordt gesproken. Het oostelijke buurland is Frans Guyana waar Frans wordt gesproken. In het westen situeert zich het Engelstalige Guyana en in het zuiden Brazilië waar Portugees wordt gesproken. Van 1667 tot 1975 was Suriname een kolonie van Nederland. Tussen 1970 en 1980 zouden zo’n 300.000 Surinamers emigreren naar Nederland – dat was bijna de helft van de Surinaamse bevolking. Hoewel Suriname vijfmaal de oppervlakte van België heeft, telt de bevolking vandaag nauwelijks 550.000 inwoners.

Tussen 1650 en 1830 brachten slavenhalers ruim een kwart miljoen Afrikanen onder dwang naar Suriname. Daar werden zij als slaven op plantages tewerk gesteld, hoofdzakelijk om suikerriet en koffie te oogsten. Na de afschaffing van de Afrikaanse slavernij in 1863 werden arbeiders uit Indië en Java gehaald, en later ook uit China en het Midden Oosten. Daardoor is Suriname vandaag ethnisch en cultureel één van de meest diverse landen van de wereld. Het Nederlands is de enige officiële taal in Suriname, en is ook de taal van onderwijs, overheid en media. Toch worden er ook heel wat andere talen gesproken waarvan het Sranan Tongo de belangrijkste is. Bijna alle etnische groepen gebruiken nog steeds hun eigen taal zoals het Sarnami Hindoestaans, Javaans of lokale talen van de Marron en inheemse bevolkingsgroepen.

De overgrote meerderheid van de bevolking woont aan de kuststreek terwijl in het afgelegen binnenland slechts 13% van de bevolking woont. Zo beslaat het binnenland district Sipaliwini 80% van de oppervlakte van Suriname maar telt het slechts 37,000 inwoners. Het tropisch regenwoud maakt de kleine dorpjes er moeilijk bereikbaar, waardoor basisvoorzieningen, onderwijs en gezondheidszorg grotendeels ontbreken en de armoede er erg hoog ligt. Daarom migreert een deel van de binnenlandse bevolking naar het kustgebied waar ze vervolgens te kampen krijgen met werkloosheid en vaak in armoede blijven steken. Ook binnen de stedelijke gebieden is de ongelijkheid daardoor erg groot.

Het onderwijs

In 1876 werd de leerplicht voor kinderen tussen 7 en 12 jaar in Suriname ingesteld. Deze is sindsdien niet gewijzigd, al voorziet de overheid momenteel een uitbreiding van de leerplicht naar 4 tot en met 16 jaar. Nederlands is de voertaal in het onderwijs. Het schooljaar loopt van oktober tot augustus.

Het onderwijs in Suriname wordt onderverdeeld in basisonderwijs, secundair onderwijs en tertiair onderwijs. Het basisonderwijs bestaat uit het 2-jarige kleuteronderwijs (KO) en het 6-jarige Gewoon Lager Onderwijs (GLO). Ongeveer 45% van de 355 basisscholen in Suriname zijn openbare scholen en worden bestuurd door de overheid. Het ander deel wordt doorgaans bestuurd door meestal religieuze organisaties die daarvoor subsidies ontvangen van de overheid. Het inschrijvingsgeld voor de basisscholen is afgeschaft en is dus gratis, met uitzondering van enkele particuliere scholen. Leerlingen die slagen in het laatste jaar van het lager onderwijs ontvangen een GLO-6 getuigschrift. Daarnaast leggen de leerlingen een GLO6-toets af waarvan de resultaten bepalen tot welke richtingen van het secundair onderwijs ze toegang hebben.

Het lager secundair onderwijs kent een studieduur van 3 of 4 jaar en heet in Suriname het Voortgezet Onderwijs voor Junioren (VOJ). Hierin wordt onderscheid gemaakt tussen het algemeen vormende Meer Uitgebreid Lager Onderwijs (MULO) en het Lager BeroepsOnderwijs (LBO). Na afronding van het VOJ kan de leerling doorstromen naar het hoger secundair niveau, oftewel Voortgezet Onderwijs voor Senioren (VOS), dat een studieduur heeft van 2 of 3 jaar. Eén van de vele VOS studierichtingen waarvoor studenten kunnen kiezen is de 4-jarige opleiding tot leerkracht basisonderwijs aan de Pedagogische Instituten. Sommige VOS opleidingen worden ook aangeboden in avondonderwijs.

Binnen het tertiair onderwijs wordt onderscheid gemaakt tussen universitair onderwijs en hoger beroepsonderwijs. Suriname telt momenteel slechts één universiteit, namelijk de Anton de Kom Universiteit. Deze bestaat uit 4 faculteiten en een aantal onderzoeksinstituten. Onder de instituten die hoger beroepsonderwijs aanbieden vallen het Instituut voor Opleiding van Leraren (IOL) en de LerarenOpleiding voor BeroepsOnderwijs (LOBO), die leerkrachten opleiden voor het secundair onderwijs.

Het Surinaams onderwijs kent een aantal sterke elementen, maar ook enkele aandachtspunten vooral wat betreft de kwaliteit. Terwijl nagenoeg alle kinderen lager onderwijs volgen, blijft een erg groot aantal leerlingen zitten in de lagere school; gemiddeld 17% per leerjaar. Bovendien slaagt slechts zes op tien leerlingen in het eindexamen van het 6de leerjaar van het lager onderwijs. Dit heeft ook een belangrijke weerslag op het secundair onderwijs waar nog slechts 57% van de jongeren ingeschreven zijn.

Suriname kent daarnaast een groeiend onevenwicht rond gender in het onderwijs. Jongens doen het alsmaar minder goed op school. Het hoger secundair onderwijs telt bijna dubbel zo veel meisjes als jongens. Die trend zet zich voort op tertiair onderwijs waar nog slechts 27,5% van de studenten mannelijk zijn. Daarnaast zijn er ook grote regionale verschillen. Zo volgen maar één op vijf jongeren uit afgelegen gebieden het secundair onderwijs, terwijl dit twee op drie is voor jongeren uit stedelijke districten. Ook zijn kinderen uit arme gezinnen ondervertegenwoordigd in het onderwijs. Slechts 28% van de kinderen uit de armste lagen van de bevolking volgt nog secundair onderwijs, tegenover 82% van de kinderen uit het rijkste kwintiel.

De schoolvakanties

In Suriname zijn er vier schoolvakanties die jaarlijks ongeveer in dezelfde periode plaatsvinden:

Vakantie Eerste vakantiedag Laatste vakantiedag
Kerstvakantie 24 december 2015 04 januari 2016
Paasvakantie 24 maart 2016 10 april 2016
Pinkstervakantie 14 mei 2016 17 mei 2016
Grote vakantie 20 augustus 2016 02 oktober 2016

Praktische weetjes

Vooraf

  • Reisdocumenten: een internationaal paspoort heb je altijd nodig. Vraag dit op tijd aan. Let op, heb je al een internationaal paspoort, zorg dan dat dit zeker nog zes maanden geldig is bij terugkomst.
     
  • Voor Suriname heb je een visum nodig. Je dient dit te bekomen op de Surinaamse ambassade te Brussel. Vergeet zeker niet je internationaal paspoort, pasfoto’s en wat geld. Een visum voor twee maanden is USD 45. Een Toeristenkaart voor Suriname wordt naast de verschillende bestaande typen visa afgegeven aan bepaalde categorieën van vreemdelingen met een visumplicht, die voor toeristische doeleinden willen afreizen naar Suriname. Meer info vind je op de website van de ambassade in Amsterdam.
     
  • Verzekering: een repatriëringsverzekering (medische bijstand en repatriëring) is aangeraden.
     
  • Medisch: Kijk ruim op voorhand welke vaccinaties je nodig hebt. Raadpleeg de website van het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen. Vaak kan de huisdokter de nodige spuitjes ook geven. Hij dient die wel eerst te bestellen, dus wees er tijdig bij. Ga voor je vertrek nog eens langs bij de tandarts (of andere artsen wanneer je een zwakkere gezondheid hebt of vermoedens van een aankomende kwaal). In de hoofdstad heb je wel goede medische voorzieningen, maar het is altijd fijner als je je daar geen zorgen over hoeft te maken.
     
  • Veiligheid: in Suriname is er op dat vlak geen enkel probleem. De hoofdstad Paramaribo is, in vergelijking met heel veel andere groot steden ter wereld relatief veilig.

Ter plaatse

  • Geld - Betalingen: in de hoofdstad kan in grotere winkels en hotels met kredietkaart betaald worden. Er kan ook op verschillende plaatsen geld afgehaald worden met een gewone bankkaart (Maestro). In de luchthaven kunnen euro’s omgewisseld worden in de lokale munt (Surinaamse dollar) dus het is niet echt nodig vooraf geld om te wisselen.
     
  • In de hoofdstad Paramaribo vind je zo goed als alle Europese producten.
     
  • De elektriciteitsvoorziening is meestal 110 Volt, maar dit vormt over het algemeen geen probleem voor de meeste apparatuur (zoals laptops e.d.). Je hebt ook geen speciale stekkers nodig.
     
  • Fotograferen: in de hoofdstad is fotograferen meestal geen enkel probleem. In het binnenland stellen de bewoners het vaak niet op prijs gefotografeerd te worden. Heb hier respect voor en vraag het dus altijd op voorhand als je foto’s van mensen wil nemen.
     
  • Toegang tot internet en telefoneren vormt geen enkel probleem in de hoofdstad. Buiten de hoofdstad zijn de internetmogelijkheden een heel stuk beperkter.
     
  • GSM-gebruik: Voor het gebruik van de Europese GSM’s in Suriname moet er een GSM-chip van een Surinaams telecommunicatiebedrijf gekocht worden. Er moet wel van tevoren gezorgd worden dat de GSM niet is gelockt waardoor de Surinaamse sim geplaatst kan worden.

Wetenswaardigheden

  • Sinds 2000 staat Suriname op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De historische binnenstad van Paramaribo is als cultuurerfgoed erkend en het natuurpark Centraal Suriname Natuurreservaat als natuurerfgoed.
  • Meer dan 80% van de oppervlakte bestaat uit ongerept tropisch regenwoud.
  • Suriname is zeer rijk aan natuurlijke hulpbronnen en op grond daarvan staat het op de zeventiende plaats op de lijst van rijkste landen. Deze hulpbronnen zijn onder andere hout, bauxiet, goud en porseleinaarde (kaolien). Ook bevinden er zich kleine hoeveelheden nikkel, koper, platina en ijzererts.

Nuttige links